Ρόδα είναι και γυρίζει

Καινούρια χρονιά και αυτομάτως μου έρχεται στο μυαλό κάτι που σας είχα πει πέρυσι λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, σχετικά με αυτούς που πανηγυρίζουν παρέα με τα πυροτεχνήματα. Ότι ξεγελούν τους εαυτούς τους, πιστεύοντας ακράδαντα πως μαζί με τη χρονιά αλλάζουν και οι ίδιοι. Αλήθεια το κάνουν; Κι αν ναι, αλλάζουν άραγε προς το καλύτερο; Δε θέλω να γκρινιάξω, δε θέλω πάλι να φανώ προκατειλημμένη, μα τα γεγονότα άλλα φανερώνουν και δε θα αρκεστώ σε αυταπάτες. Οι χρονιές αλλάζουν, η ζωή συνεχίζεται και η ρόδα κάνει καλά τη δουλειά της…Γυρίζει. Άλλωστε έτσι είναι η ζωή. Ρόδα που γυρίζει.
 
Αυτό είναι το μάθημα που πήρα λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, με την ελπίδα πως οι δάσκαλοι που το δίδαξαν, θα το βρουν μπροστά τους. Εκδικητικό; Μπορεί. Όμως όταν μπαίνεις σε θέση να βάζεις «νόμους» θα πρέπει να είσαι σίγουρος ότι εσύ πρώτος τους τηρείς. Αν αυτό δεν υφίσταται, τότε η ρόδα σε παρασέρνει και σε ξεσκεπάζει. Σε αφήνει ακάλυπτο κι εκτεθειμένο απέναντι στους «αυλικούς» σου. Το μεγαλύτερο σοκ φυσικά δεν είναι αυτό, αλλά το γεγονός ότι η «αυλή» σου ξαφνικά μένει κενή, βρώμικη και απλησίαστη.
 
Δε μπορώ να σκεφτώ κάτι χειρότερο από μια εγκαταλελειμμένη «αυλή». Είναι αυτή η ψευδαίσθηση που αρχικά σε κάνει να πιστεύεις πως είσαι νικητής, όμως δεν αργεί η στιγμή που το απότομο ξύπνημα γίνεται ο χειρότερος εφιάλτης, απ’ τον οποίο δε μπορείς να ξεφύγεις γιατί απλά…δεν κοιμάσαι. Είναι λοιπόν προτιμότερο, να κρατά κανείς ανοιχτά μάτια και αυτιά και το μυαλό του καθαρό, ζωντανό σε μόνιμη λειτουργία έτσι ώστε να αποφευχθούν οι πλύσεις εγκεφάλου που αντί να καθαρίζουν, βρωμίζουν και θολώνουν τα πάντα γύρω.
 
Αν όλες τις προηγούμενες χρονιές είχαμε την εντύπωση πως όλα πάνε καλά γιατί είμαστε ζωντανοί, έχω να στείλω σαν μήνυμα σε όλους όσοι αρκούνται σε αυτό, τα υπέροχα και τόσο αληθινά λόγια που είπε ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ : «Η Ζωή μας τελειώνει, όταν σιωπούμε για πράγματα που μας αφορούν».
Ας μείνουμε σε αυτό και ας αναρωτηθούμε μέσα μας, αν πραγματικά εξακολουθούμε να είμαστε ζωντανοί… 


* Αφιερωμένο στους φίλους που σιωπούν,  με την ευχή και την ελπίδα πως δεν θα αργήσει η μέρα που θα μιλήσουν και θα πάρουν τις ευθύνες και τη ζωή στα δικά τους χέρια.



Γωγώ Καλληδονάκη

Share

< Προηγούμενο		Επόμενο >