Οικονομικός Πατριωτισμός

Δανείστηκα τον τίτλο, από το e mail που μου έστειλε ο φίλος μου ο Γιάννης, θέτοντας στην ουσία το κεντρικό πρόβλημα που έχουμε σήμερα ως Έλληνες.Τι σημαίνει σήμερα αγαπώ την Πατρίδα μου; Ποιες ενέργειες του Έλληνα είναι εκείνες που δείχνουν αγάπη προς την Πατρίδα;

Έχουμε μάθει από την Ιστορία για τις ένδοξες σελίδες της Ιστορίας μας, συχνά με στρεβλό τρόπο. Μαθαίνουμε πολλά για μάχες και ηρωισμούς, για ολοκαυτώματα και γενναίες πράξεις και ελάχιστα για την ουσιαστική ανάλυση των γεγονότων, για τα αίτια και τους παράγοντες που προκαλούν τη ροή της ιστορίας. Για τον τρόπο λειτουργίας των κοινωνιών και για τα συμπτώματα των κάθε μορφής ιστορικοκοινωνικών φάσεων. Δεν μας απασχολεί το γιατί και πως πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να θυσιαζόμαστε, να είμαστε πάντοτε με το «πιστόλι στον κρόταφο»

Έτσι και σήμερα. Αντιδρούμε στο νέο μνημόνιο και καλά κάνουμε. Φωνάζουμε για την πίεση και τους εκβιασμούς που δεχόμαστε από τη Γερμανία και όχι μόνο. Βρίζουμε τους ανίκανους, διεφθαρμένους πολιτικούς. Συναγωνιζόμαστε στο ποιος θα εκστομίσει την ποιο πατριωτική κορώνα. Ωραία! Αλλά μήπως πρέπει να δούμε και τι παράγουμε; Πως συμπεριφερόμαστε ως καταναλωτές; Ποιες είναι οι ενδεδειγμένες ενέργειες του καθενός μας για την οικονομική μας ανάπτυξη; Πως πρέπει να εκδηλώνεται οικονομικά ο πραγματικός πατριωτισμός μας;

Αναλωθήκαμε στο ναι ή στο όχι στην ψήφιση του μνημονίου. Κλάψαμε και αναθεματίσαμε για τη μείωση των μισθών και για τη φτώχια. Κάποιοι «ευαίσθητοι» εθνοπατέρες ψήφισαν ένα ηχηρό όχι, προκειμένου να διαφυλάξουν τη σχέση τους με το «πόπολο»-γιατί δεν είδαμε από αυτούς καμία άλλη, εναλλακτική πρόταση- και για άλλη μια φορά είδαμε το δένδρο και χάσαμε το δάσος. Σημασία για το μέλλον δεν έχει τόσο αν ψηφίστηκε ή όχι το μνημόνιο, (παρόλο που η ψήφισή του ήταν απαραίτητη για να αποφύγουμε τον ξαφνικό θάνατο), σημασία έχει πως πορευόμαστε από εδώ και πέρα, πολίτες και πολιτικοί. Η χώρα και όλοι εμείς, δεν έχουμε μέλλον μέσα από καταλήψεις, διαδηλώσεις πάσης φύσεως και μορφής, οπισθοφυλακές συντεχνιών, κραυγές μηδενισμού και καταστροφολογία. Δεν έχουμε μέλλον αν απλά καταριόμαστε τους κακούς ευρωπαίους που μας πιέζουν ασφυκτικά. Δεν έχουμε μέλλον αν τα όποια δεινά μας τα αποδίδουμε στην κακή μας μοίρα και όχι στις κακές επιλογές και στις χείριστες πρακτικές μας. Δεν έχουμε μέλλον αν δεν κάνουμε την αυτοκριτική μας και δεν προσδιορίσουμε -όλοι- τα λάθη μας. Κυρίως όμως δεν έχουμε μέλλον αν δεν κάνουμε συγκεκριμένα πράγματα. Αν δεν κατανοήσουμε ότι μόνο εμείς, με τα χέρια μας, με το μυαλό μας, με τη συνέπειά μας, με τις προσπάθειές μας σε κάθε τομέα της οικονομίας, μπορούμε να αλλάξουμε και να βελτιώσουμε τα πράγματα. Σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε γραφείο του δημόσιου τομέα, με τη συμπεριφορά μας ως καταναλωτές, με τη λογική και την ψυχραιμία, με τη δουλειά και την έφεση για προκοπή, με την καλλιέργεια και τον πολιτισμό μας πρέπει να ανασκουμπωθούμε και να προσπαθήσουμε για το καλύτερο. Με αυτά μπορούμε να αναθαρρήσουμε με πολύ κόπο και αγώνα. Τίποτα δε χαρίζεται. Να κλείσουμε τα αυτιά σε κάθε λαϊκιστή, που κραυγάζει ότι για όλα φταίνε οι άλλοι και ότι αρκεί να τα κάνουμε μπάχαλο για να ξεφύγουμε από το βάραθρο.

Δεν είναι σίγουρο ότι το νέο μνημόνιο θα μας βγάλει από την κρίση. Δεν είναι σίγουρο ότι οι θυσίες του λαού δεν θα πάνε χαμένες. Δεν είναι σίγουρο ότι τα πράγματα δεν θα πάνε χειρότερα. Το σίγουρο όμως είναι ότι αν δεν κάνουμε τίποτα τα πράγματα θα γίνουν καταστροφικά και λυπάμαι, αλλά κανείς δεν έχει προτείνει καμία μαγική λύση.

 

 

Share

< Προηγούμενο