Δεν κάνει Κρύο στην Ελλάδα

Ο Χειμώνας είναι στη μεγαλύτερή του ένταση. Την εποχή αυτή αναζητούμε τη ζεστασιά, τη σπιτική θαλπωρή. Είτε μόνοι μας είτε με παρέα, την οικογένειά μας ή με φίλους. Είμαστε όμως υποχρεωμένοι να πηγαίνουμε στη δουλειά μας, όσοι τουλάχιστον έχουν, να ασχολούμαστε με την καθημερινή μας επιβίωση. Να πληρώσουμε λογαριασμούς, τα φροντιστήρια των παιδιών, καύσιμα για θέρμανση, βενζίνη για το αυτοκίνητο, να πιούμε ένα καφέ με φίλους, να ζήσουμε.

Με την οικονομική κατάσταση που επικρατεί, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία. Όμως δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια παραίτησης. Τα όνειρά μας, τις φιλοδοξίες, τις αγωνίες και τα αισθήματά μας για τους άλλους, αυτά μπορούμε να τα κυνηγήσουμε και τώρα μάλιστα που ο εποχή του κυνηγιού είναι δύσκολη, η όποια επιτυχία, είναι ακόμη μεγαλύτερη. Μπορούμε ακόμη να απολαύσουμε  την καλή παρέα μας με δυο φίλους και δυο ρακές. Τα απολαμβάναμε από παλιά, τότε που η φτώχεια  –η πραγματική φτώχεια - πλανιόταν απειλητική πάνω στα χωριά και τις πόλεις μας και μας έστελνε στις φάμπρικες της Γερμανίας, στην Αμερική και στην Αυστραλία και μόνο, όσους ενέκρινε η περίφημη Επιτροπή Μετανάστευσης και ανάλογα με τα πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης. Τότε, η οικογένεια και οι φίλοι ήταν το στήριγμα του καθενός.  Σήμερα κάθε ένας από μας, βιώνει διαφορετικά αυτό που λέμε κρίση. Για άλλους είναι η απειλή ή το βίωμα της ανεργίας. Για άλλους το άγχος να καλυφθούν επιταγές. Για αρκετούς, να τα φέρουν βόλτα με τους κάθε λογής δίκαιους και άδικους λογαριασμούς. Άλλοι πάλι δεν δίνουν δεκάρα για την κρίση και τους απασχολεί η υγεία τους, ένας χαμένος έρωτας ή η μοναξιά τους. Για κάποιους τα προβλήματα πέφτουν όλα μαζί. Όμως όλοι, μα όλοι, δίνουμε τον καθημερινό μας αγώνα, σε ένα ρίγκ που ολοένα φαντάζει ποιο δύσκολο, ποιο απαιτητικό. Αρκετοί από μας αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα Έχουμε εξαντληθεί, στο να βρίζουμε και να αναθεματίζουμε.  Τελευταία όμως αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε ότι με τη θλίψη και τη μιζέρια δεν βγαίνει τίποτα.

Το Χειμώνα αυτό, είμαστε υποχρεωμένοι να τον περάσουμε. Να σφίξουμε τα δόντια και να αρχίσουμε να αναζητούμε λύσεις στα προβλήματά μας. Εμείς θα τα παλέψουμε και να μην περιμένουμε από άλλους. Πάντοτε βέβαια η βοήθεια των φίλων, των συγγενών, είναι ευπρόσδεκτη και συχνά, αναγκαία Κάποιοι από μας βαρυνόμαστε με μεγαλύτερες ευθύνες είτε γιατί μας τις έχουν φορτώσει άλλοι, είτε γιατί μας αρέσει.  Όμως είναι η ώρα που δεν πρέπει να κάνουμε πίσω. Η Οικονομική κρίση, είναι φανερό πια, δεν προέκυψε μόνο από την οικονομία. Προέκυψε ως σύμπτωμα μιας γενικότερης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης  και εν τέλει ως σύμπτωμα μιας γενικής κρίσης αξιών των τελευταίων 20 χρόνων. Η επαναφορά της έννοιας της αλληλεγγύης στην καθημερινότητά μας είναι η πρώτη θετική συνεισφορά της κρίσης. Η επαναφορά της ουσιαστικής πολιτικής συζήτησης, είναι η δεύτερη. Η αυτοκριτική και η «προσγείωση», από την πτήση του ατομικισμού και της υπερκατανάλωσης είναι η τρίτη. Απομένει να δούμε που και πως, θα επαναπροσδιοριστούμε ως πολίτες και ως μέλη της κοινωνίας και να ιεραρχήσουμε ξανά τις αξίες και τις προτεραιότητές μας. Να μην ξεχνάμε ότι όσο και αν  είναι  παγερός ο χειμώνας, η θαλπωρή και η ζεστασιά της ανθρώπινης παρέας είναι αναντικατάστατη. Ίσως γι αυτό  δεν κάνει και πολύ κρύο στην Ελλάδα…