Πάντα εμείς τo φώς κι η σκιά…
Γενάρης του 2012
Κρύο πολύ. Ανησυχία μεγάλη…
Περπατά στο δρόμο τυλιγμένη με επώδυνες σκέψεις και ατέρμονα διλήμματα… Είναι αργά. Ο χρόνος την μπερδεύει… Ο κόσμος τη μουδιάζει.
Μια προσδοκία αναδύεται για να χαθεί την επόμενη στιγμή από τη στυγερά ρεαλιστική υπενθύμιση της δικής της πραγματικότητας: Ο Χρόνος θα κυλίσει με όλες τις θλιβερές διαπιστώσεις, θα γίνει ένα κουβάρι και -μαζί με τις απόκρυφες επιθυμίες της- θα τσουλήσει στα πόδια της για να την περιπαίξει…
Παλεύει ν’ αναχαιτίσει τη δύναμη της πένθιμης έλξης, να υποτάξει το πάθος για μια αλλαγή ανέφικτη.
Μεγάλωσε άσκεφτα…
Δοσμένη σε μάχες, αποκομμένη από τα προμηνύματα, τους οιωνούς και τα σημάδια, ξέχασε να υπάρχει..
Από το φως στη σκιά… Από τη βεβαιότητα στη δυσπιστία… Έκθετη σε στοχασμούς ατέρμονους. Προσκολλημένη πεισματικά στην ξεφτισμένη εκδοχή νεκρωμένων αισθήσεων.
Αδικαιολόγητα αφελής, εφηβικά ονειροπόλα μια… αυθεντική ανόητη.
Νυχτώνει…
Η αφηρημένη ματιά της ξεγελά τους διαβάτες.
Καθώς τα προστατευτικά περιβλήματα σωριάζονται γύρω της σκουριασμένα, είναι η παγερή γύμνια της που την τρομάζει.
Γερνά δαμάζοντας τις κραυγές και τους εφιάλτες της..
Το ξέρει καλά… Οι στιγμές της οδύνης πάντα μηδενίζουν τις προφάσεις, πάντα γεννούν αποφάσεις…
Και ο από μηχανής Θεός έχει πεθάνει…
Κ.Π.
Share| < Προηγούμενο |
|---|
